പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി സഭയും(West Syriac) പൌരസ്ത്യ സുറിയാനി(East syriac) സഭയും

പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി സഭ (Anthiochian Church)

The West Syrian Rite, also known as the Syrian Rite or the Syro-Antiochene Rite, is a Christian liturgical rite chiefly practiced in the Syriac Orthodox Church and churches related to or descended from it. It is part of the liturgical family known as the Antiochene Rite, which originated in the Patriarchate of Antioch. The rite was largely an adaptation of the old Greek liturgy of Antioch into Syriac, the language more common in the Syrian countryside. Into this framework a great number of other anaphoras have been adapted.

The rite is practiced in the Syriac Orthodox Church, an Oriental Orthodox body; the Syriac Catholic Church, an Eastern Catholic Church in full communion with the Holy See; and to a great extent in the Maronite Church, another Eastern Catholic body. A regional variant, the Malankara Rite, developed in the Malankara Church of India, and is still practiced in its descendant churches.

Versions of the West Syrian Rite are currently used by

§ Some Oriental Orthodox bodies including:

§ Syriac Orthodox Church

§ Jacobite Syrian Orthodox Church

§ Malankara Orthodox Syrian Church

§ Malabar Independent Syrian Church

§ Some Eastern Catholic bodies including:

§ Syriac Catholic Church

§ Maronite Church

§ Syro-Malankara Catholic Church

പൌരസ്ത്യ സുറിയാനി സഭ (Thomasine Church)

The East Syrian Rite is a Christian liturgy, also known as the Assyro-Chaldean Rite,Assyrian or Chaldean Rite, or Persian Rite although it originated in Edessa, Mesopotamia. It was used historically in the Church of the East, and remains in use in churches descended from it; namely the Assyrian Church of the East, the Ancient Church of the East, the Chaldean Catholic Church, and the Syro-Malabar Catholic Church. The latter two churches are Eastern Catholic Churches in full communion with the Holy See.

The catalogue of liturgies in the British Museum has adopted the usual Catholic nomenclature:

§ Chaldean Rite: That of the East Syrian Catholics and Assyrian christians

§ Syro Chaldean rite (Malabar Rite): South Indian Catholics(Syro malabar) andschismatics

The tradition — resting on the legend of Abgar and of his correspondence with Christ, which has been shown to be apocryphal — is to the effect that St. Thomas the Apostle, on his way to India, established Christianity in Mesopotamia, Assyria, and Persia, and left Adaeus (or Thaddeus), "one of the Seventy", and Maris in charge. To these the normal liturgy is attributed, but it is said to have been revised by the Patriarch Yeshuyab III in about 650.

After the First Council of Ephesus (431), the Church of Seleucia-Ctesiphon,refused to accept the condemnation of Nestorius. As part of the Nestorian Schism, the Church of Seleucia-Ctesiphon cut itself off from the Catholic Church. In 498 the Catholicos assumed the title of "Patriarch of the East", and for many centuries this most successful missionary church continued to spread throughout Persia, Tartary, Mongolia, China, and India, developing on lines of its own, very little influenced by the rest of Christendom.

At the end of the fourteenth century the conquests of Tamerlane all but destroyed this flourishing Church at one blow, reduced it to a few small communities in Persia, Turkey in Asia, Cyprus, South India, and the Island of Socotra. The Malabarese Church divided into Uniate Catholics and Schismatics in 1599; the former community deserted the pure East Syriac rite for a Latinized Roman Catholic version, while the latter deserted their ancient rite for Miaphysitism and adopting the West Syrian Rite about fifty years later.

The Eucharistic service

There are three Anaphorae; that of Apostles (Sts. Adaeus and Maris), that of Nestorius, and that of Theodore the Interpreter. The first is the normal form, and from it the Malabar revision was derived. The second is used by the Chaldeans and Nestorians on the Epiphany and the feasts of St. John the Baptist and of the Greek Doctors, both of which occur in Epiphany-tide on the Wednesday of the Fast of the Ninevites, and on Maundy Thursday. The third is used by the same (except when the second is ordered) from Advent Sunday to Palm Sunday. The same pro-anaphoral part serves for all three. Three other Anaphorae are mentioned by Ebedyeshu (metropolitan of Nisibis, 1298) in his catalogue, those of Barsuma, Narses, and Diodore of Tarsus; but they are not known now.

Mar Isaac of Nineveh and his Devotion to the empty cross

Isaac of Nineveh (died c. 700) also remembered as Isaac the Syrian was a Seventh century bishop and theologian of church of the east best remembered for his written work. He was born in the region of Qatar or Bahrain, on the western shore of the Persian Gulf. When still quite young, he and his brother entered a monastery, where he gained considerable renown as a teacher and came to the attention of the Catholicos George, who ordained him Bishop of Nineveh far to the north. The administrative duties did not suit his retiring and ascetic bent: he requested to abdicate after only five months, and went south to the wilderness of Mount Matout, a refuge for anchorites. There he lived in solitude for many years, eating only three loaves a week with some uncooked vegetables, a detail that never failed to astonish his hagiographers. Eventually blindness and old age forced him to retire to the monastery of Shabar, where he died and was buried. At the time of his death he was nearly blind, a fact that some attribute to his devotion to study.

Mar Isaac stands in the tradition of the eastern mystical saints and placed a considerable emphasis on the work of the Holy Spirit.

Prayer before the Cross by Mar Isaac . (600~700 AD)

In many places Isaac mentions prayer and prostrations before the Cross, kissing the Cross, and other signs of special reverence which must be shown by a Christian to the Cross.These frequent references to the Cross in Isaac’s writings are connected with the exceptional place that the Holy Cross occupies in East Syriac Christianity. The East Syrian Church has never had its own tradition of icon-painting.

At the same time , since very early on, the East Syrian Church has surrounded the Holy Cross with devotional and liturgical veneration, as a symbol of human salvation and of God’s invisible presence. In this respect Isaac’s teaching on prayer before the Cross is of special interest as it allows us to come into contact with the ancient tradition of theSyrian Orient and to see what the importance was of the Cross in the spiritual life of Isaac’s compatriots and contemporaries.In Chapter XI of Part II Isaac expounds the teaching on the Holy Cross as a symbol of divine dispensation and an object of religious veneration. He presents a very elaborated theology of the Cross, which is based on the idea of the power of God being constantly present in the Cross.According to Isaac, this power is nothing else but the invisible Shekina (Presence) of God, which dwelt in the Ark of Covenant. This power was venerated by Moses and the people of Israel, who lay prostrate before the Ark because of divine revelations and wonders manifested in it. The very same Shekina is now residing in the Holy Cross.

it has departed from the Old Testament Ark and entered the New Testament Cross. This is why the miracles of the Apostles, which are described in the New Testament, were more powerful than those performed in Old Testament antiquity.In fact, the whole of the Old Testament cult, with all its signs and wonders, was primarily a symbol pointing forward to the New Testament realities: this cult was unable to eradicate sin, whereas the Cross destroyed the power of sin and death.

Speaking of the Old Testament images, Isaac asks why was it that before the wooden construction of the Ark, which was built by the hands of craftsmen, adoration filled with awe was offered up continuously, in spite of the prohibition of the Law to worship the work of human hands or any image or likeness.Because in the Ark, he answers, unlike in the pagan idols, the power of God was manifested openly and the name of God was set upon it. Isaac therefore sweeps aside the accusation of idolatry, the very same accusation that was brought up against the Iconodules in Byzantium in the seventh and eighth centuries.Though the context of Byzantine polemic with Iconoclasm was different, and the main argument for the veneration of icons was the Incarnation of God the Word, which made possible the depiction of God in material colours (a theme not touched upon by Isaac), in more general terms Isaac’s idea of the presence of the Godhead in material objects has much in common with what Byzantine polemicists of his time wrote on the presence of God in icons. In particular, Isaac says that if the Cross was made not in the name of that Man in whom the Divinity dwells, that is, the Incarnate God the Word, the accusation of idolatry would have been just.

He also alludes to the interpretation of the church Fathers, according to which the metal leaf, which was placed on the Ark,was a type of the human nature of Christ. Old Testament symbols, according to Isaac, were only a type and shadow of New Testament realities: he emphasizes the superiority of the Cross over Old Testament symbols.The material Cross, whose type was the Ark of the Covenant, is, in turn, the type of the eschatological Kingdom of Christ. The Cross, as it were, links the Old Testament with the New, and the New Testament, with the age to come, where all material symbols and types will be abolished.

The whole economy of Christ, which began in Old Testament times and continues until the end of the world, is encompassed in the symbol of the Cross: For the Cross is Christ’s garment just as the humanity of Christ is the garment of the Divinity.Thus the Cross today serves as a type, awaiting the time when the true prototype will be revealed: then those things will not be required any longer. For the Divinity dwells inseparably in the humanity... For this reason we look on the Cross as the place belonging to the Shekina of the Most High, the Lord’s sanctuary, the ocean of the symbols of God’s economy. This form of the Cross manifests to us, by means of the eye of faith, the symbol belonging to the two estaments... Moreover, it is the final seal of the economy of our Saviour. Whenever we gaze on the Cross.., the recollection of our Lord’s entire economy gathers together and stands before our interior eyes.We see that in the Syriac tradition in general and in St Isaac in particular, the Cross is in fact the main and the only sacred picture which becomes an object of liturgical veneration.

In the Syriac tradition prayer is, as it were, focused on one point, and this point is the Cross of Christ..

Isaac describes different forms of prayer before the Cross.

1)One of them is lying prostrate before the Cross for a long time in silence. Thus, lying down before the Cross is, according to Isaac, higher than all other forms of prayer as it encompasses them in itself, being an experience of extreme concentration and collectedness, which is accompanied by an intensive feeling of God’s presence.

2)Another form of prayer before the Cross is the prayer with the raising of the eyes and continual gazing upon the Cross: this prayer can be accomplished while standing or sitting, as well as kneeling with the hands stretched out. In one passage Isaac speaks of insight into the Crucified One during prayer before the Cross.

The question here is not of the Crucifixion, the Cross with the image of the crucified Christ, but of the simple Cross without any image, which is a symbol of the invisible presence of the Crucified One.The images of the crucified Christ, which were so popular in Byzantine East and Latin West, did not spread to the Syrian tradition Isaac also speaks of prostrations before the Cross and kissing it many times.

Marthoma Nasrani Web Ring!

♠Warm welcome to "Marthoma Nasrani Web Ring" (Blog Directory)♠

If your link is below, please add the widget and display it proudly on your blog. If your link isn't below, please let me know so I can share it here!

Mission & Principles

☛ Comprehensive directory of Marthoma Nasrani Blogs(Syro Malabar ).

☛ Increase the cooperation between Independent catholic nasrani bloggers.

☛ Preserving the rich heritage of our church.

Marthoma Nasrani Web Ring (Blog Directory)

1)http://margeorgealencherry.blogspot.com/(Tags:Nasrani history,Syro chaldean catholic church,Patriarch Mar Gevarughese Alencherry).

2)http://thesyromalabarchurch.blogspot.com/(Tags:Nasrani history, Syro malabar church).

3)

Important Marthoma Nasrani Websites

1)http://www.syromalabar.com/

2)http://www.smcim.org/

3)http://www.smcnews.com/

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

1) Go to "Design ----”Add page Element or Add Gadget".

2) Click " HTML/JavaScript "

3) Copy Paste the following Title and Script

Title :♠Nasrani Web Ring!♠

Content(Script):Let me know i will send you the script

4)Click Save:)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

പാറേമ്മാക്കൽ തോമക്കത്തനാര്‍

പാറേമ്മാക്കൽ തോമ്മാക്കത്തനാർ

പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ കേരളത്തിലെസുറിയാനി കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിന്റെ നേതൃനിരയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുരോഹിതനാണ് പാറേമ്മാക്കൽതോമ്മാക്കത്തനാർ(ജനനം: 1736 സെപ്തംബർ 10; മരണം: 1799 മാർച്ച് 20). 1787 മുതൽ 1799 വരെ ഗോവർണ്ണദോർ സ്ഥാനത്ത് കൊടുങ്ങല്ലൂർ രൂപതയെഭരിച്ച തോമ്മാക്കത്തനാർ, പാറേമ്മാക്കൽ ഗോവർണ്ണദോർ എന്നപേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. കരിയാറ്റിൽ‍ മല്പാനുമൊത്ത്, സുറിയാനികത്തോലിക്കരുടെ തനിമയും ദേശീയാഭിലാഷങ്ങളും അംഗീകരിച്ചുകിട്ടാനുള്ള നിവേദങ്ങളുമായി തോമ്മാക്കത്തനാർപോർച്ചുഗലിലേയ്ക്കുംറോമിലേയ്ക്കും നടത്തിയ യാത്ര, കേരളക്രൈസ്തവസഭാചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായക സംഭവങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതിനൊടുവിൽ, വർത്തമാനപ്പുസ്തകം എന്ന പേരിൽഅദ്ദേഹം എഴുതിയ കൃതി, കേരള ക്രിസ്തീയചരിത്രത്തിലെ അടിസ്ഥാനരേഖകളിലൊന്നുംമലയാളത്തിലേയും മുഴുവൻ ഭാരതീയസാഹിത്യത്തിലെ തന്നെയും ആദ്യത്തെ യാത്രാവിവരണഗ്രന്ഥവുമാണ്.

പോർച്ചുഗലിൽ വച്ച്

മെത്രാനായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട കരിയാറ്റിൽ‍ മല്പ്പാൻ മടക്കയാത്രക്കിടെ ഗോവയിൽ സംശയാസ്പദമായ സാഹചര്യത്തിൽ മരണമടഞ്ഞതിനാൽ, വിദേശദൗത്യം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയ തോമ്മാക്കത്തനാർ, ഗോവർണ്ണദോർ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരോടെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ആത്മീയനേതാവായി. ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കേരളത്തിലെ പടയോട്ടത്തിന്റെ വിഷമഘട്ടത്തിൽ (ജനുവരി 1788-ഡിസംബർ 1790⁾അദ്ദേഹമായിരുന്നു സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ അത്മീയാധികാരി. കേരളകത്തോലിക്കരുടെ ചരിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന സംഭവമായ 1787-ലെഅങ്കമാലി പള്ളിപ്രതിപുരുഷയോഗത്തിൽ അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്നതും ഗോവർണ്ണദോർ തോമ്മാക്കത്തനാരായിരുന്നു. സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ അവകാശപ്രഖ്യാപന രേഖയെന്ന നിലയിൽ പ്രാധാന്യമുള്ള അങ്കമാലി പടിയോല ആ യോഗത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വിദേശദൗത്യത്തിൽ വഹിച്ച പങ്കും, വർത്തമാനപ്പുസ്തകത്തിലെ ദേശാഭിമാന ഭരിതമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും, ഗോവർണ്ണദോർ എന്ന നിലയിൽ നൽകിയ നേതൃത്വവും മൂലം തോമ്മാക്കത്തനാർ സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ നായകപുരുഷന്മാരിലൊരാളും ആ സമൂഹത്തിന്റെ ദേശീയബോധത്തിന്റേയും വിദേശീയസഭാനേതൃത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിനുവേണ്ടിലുള്ള അഭിലാഷത്തിന്റേയും പ്രതീകവ്യക്തിത്വവും ആയി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

ജീവിതാരംഭം

ഇക്കാലത്ത് കോട്ടയം ജില്ലയിൽ പെടുന്ന മീനച്ചിൽ താലൂക്കിലെ കടനാട് എന്ന ഗ്രാമത്തിലാണ് തോമ്മാക്കത്തനാർ ജനിച്ചത്. കുരുവിളയും അന്നയും ആയിരുന്നു മാതാപിതാക്കൾ. മീനച്ചിൽ ശങ്കരൻ കർത്താവിന് ശിഷ്യപ്പെട്ട് മൂന്നു വർഷം സംസ്കൃതവും കടനാട്ടിൽ കാനാട്ട് അയ്പു കത്തനാരിൽ നിന്ന് സുറിയാനിയും പഠിച്ച അദ്ദേഹം ആലങ്ങാടു സെമിനാരിയിൽ വൈദികവിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കെ ലത്തീൻ, പോർച്ചുഗീസ് ഭാഷകളും പഠിച്ചു. 1761-ൽ പൗരോഹിത്യപ്രവേശനത്തെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹം സ്വന്തം ഇടവകയായ കടനാട് പള്ളിയിൽ വികാരിയായി. ഈ സ്ഥാനത്തിരിക്കെയാണ് അദ്ദേഹം കരിയാറ്റിൽ മല്പാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ യൂറോപ്പിലേയ്ക്കു പോയ സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ നിവേദക സംഘത്തിൽ അംഗമായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്.

വിദേശദൗത്യം

തോമ്മാക്കത്തനാരുടേയും സംഘത്തിന്റേയും ഐതിഹാസിക യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾക്ക് ആശ്രയമായുള്ളത്, യാത്രയുടെ അവസാനത്തോടടുത്ത് അദ്ദേഹം രചിച്ച വർത്തമാനപ്പുസ്തകം എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ്.

പശ്ചാത്തലം

1653-ലെ കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തോടെ കേരളത്തിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളിൽ ഗണ്യമായൊരു വിഭാഗം റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മേൽക്കോയ്മയിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറി. 1599-ലെ ഉദയമ്പേരൂർ സൂനഹദോസിനു ശേഷം കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് മെത്രാന്മാരെ നിയമിക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശം 'പദ്രുവാദോ' സം‌വിധാനം അനുസരിച്ച് പോർത്തുഗീസുകാർ കയ്യേറ്റിരുന്നു. കൂനൻ കുരിശുസത്യത്തിനുശേഷവും റോമൻ കത്തോലിയ്ക്കാ സഭയിൽ തുടർന്ന സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മേൽ ഈ അധികാരം പ്രയോഗിക്കാൻ, മാറിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ, പോർത്തുഗീസുകാർക്ക് സാധിക്കാതായി. കേരളത്തിലെ പോർത്തുഗീസ് ആധിപത്യത്തിന് ഡച്ചുകാർ അറുതിവരുത്തിയതും, പോർത്തുഗീസുകാരുടെ വരുതിയിൽ നിന്ന ഈശോസഭക്കാർ സുറിയാനിക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് തീരെ അനഭിമതരായിത്തീർന്നതും മറ്റുമായിരുന്നു ഇതിന് കാരണം. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, റോമിലെ പ്രൊപ്പഗാന്ത സംഘത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ മൂലം, റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭയിൽ തുടർന്ന സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ആത്മീയനേതൃത്വം കർമ്മലീത്താ വൈദികരുടെ കയ്യിൽ ചെന്നു പെട്ടു. ഇടക്കാലത്തെ പ്രത്യേകസാഹചര്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് തദ്ദേശീയനായ ഒരു മെത്രാനുണ്ടാകുവാൻ കർമ്മലീത്താക്കാർ അനുവദിച്ചെങ്കിലും, അങ്ങനെ ലഭിച്ച മെത്രാൻ, പള്ളിവീട്ടിൽ ചാണ്ടി കത്തനാരുടെ മരണത്തിനു ശേഷം, സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ ആത്മീയനേതൃത്വം പ്രൊപ്പഗാന്ത സംഘം നിയമിക്കുന്ന കർമ്മലീത്തരായ വിദേശീയ മെത്രാന്മാരുടെ കയ്യിലായി. ഈ വിദേശാധിപത്യം അപമാനകരമായ അനുഭവങ്ങളിലേയ്ക്കു നയിച്ചപ്പോൾ, കർമ്മലീത്താ മെത്രന്മാരുടെ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് മുക്തികിട്ടാനായി ഒരു നിവേദകസംഘത്തെ യോറോപ്പിലേയ്ക്കയക്കാൻ കേരളത്തിലെ സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ പള്ളികളുടെ പ്രതിനിധികൾ തീരുമാനിച്ചു.

മാർത്തോമ്മാമെത്രാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നിന്നിരുന്ന കേരളത്തിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനിസഭയെ, സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ സഭയുമായി ഐക്യപ്പെടുത്താൻ വഴിതേടുകയെന്നതും ദൗത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെഅനൈക്യമാണ് അവരുടെ അപമാനത്തിന് കാരണം എന്ന ബോധ്യം മൂലമാണ്, സഭാവിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഐക്യം ദൗത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമാക്കിയത്‍. നിവേദക സംഘത്തിന്റെ നേതാവായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്, റോമിലെ പ്രൊപ്പഗാന്ത കലാലയത്തിൽ പഠനം നടത്തിയിട്ടുള്ളതിനാൽ യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലും യൂറോപ്യൻ സഭാരാഷ്ടീയത്തിലും അവഗാഹമുണ്ടായിരുന്നു കരിയാറ്റിൽ യൗസേപ്പ് മല്പാനെയാണ്. വരാപ്പുഴ രൂപതക്കാരനായ അദ്ദേഹം ആലങ്കാട്ടു സെമിനാരിയിൽ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം, പള്ളികളുടെ ചെലവിൽ റോമിൽ പഠനത്തിനായയ്ക്കാൻ രണ്ട് വൈദികവിദ്യാർത്ഥികളേയും തെരഞ്ഞെടുത്തു. ഇവരടക്കം, യാത്രാ സംഘത്തിൽ ആകെ 22 പേരാണ് കരിയാറ്റിൽ മല്പാനെക്കൂടാതെ, തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു തോമ്മക്കത്തനാർ

.

അവരുടെ ശത്രുക്കൾക്ക് കൊച്ചി തുറമുഖത്തിൽ അപ്പോഴും സ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ദൗത്യസംഘം കൊച്ചി വഴിയുള്ള യാത്രം ഒഴിവാക്കി. അങ്ങനെ സംഘം, തരങ്ങൻ പാടിയിൽ നിന്ന് മദ്രാസിലെത്തി 1778 നവംബർ 14-ന് "എസ്പെരാസ്സാ" എന്നു പേരുള്ള കപ്പൽ കയറി.

പോർച്ചുഗലിൽ വച്ച് മെത്രാനായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട കരിയാറ്റിൽ‍ മല്പ്പാൻ മടക്കയാത്രക്കിടെ ഗോവയിൽ സംശയാസ്പദമായ സാഹചര്യത്തിൽ മരണമടഞ്ഞതിനാൽ, വിദേശദൗത്യം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയ തോമ്മാക്കത്തനാർ, ഗോവർണ്ണദോർ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരോടെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ആത്മീയനേതാവായി. ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കേരളത്തിലെ പടയോട്ടത്തിന്റെ വിഷമഘട്ടത്തിൽ (ജനുവരി 1788-ഡിസംബർ 1790)അദ്ദേഹമായിരുന്നു സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ അത്മീയാധികാരി. കേരളകത്തോലിക്കരുടെ ചരിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന സംഭവമായ 1787-ലെഅങ്കമാലി പള്ളിപ്രതിപുരുഷയോഗത്തിൽ അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്നതും ഗോവർണ്ണദോർ തോമ്മാക്കത്തനാരായിരുന്നു. സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ അവകാശപ്രഖ്യാപന രേഖയെന്ന നിലയിൽ പ്രാധാന്യമുള്ള അങ്കമാലി പടിയോല ആ യോഗത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വിദേശദൗത്യത്തിൽ വഹിച്ച പങ്കും, വർത്തമാനപ്പുസ്തകത്തിലെ ദേശാഭിമാന ഭരിതമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും, ഗോവർണ്ണദോർ എന്ന നിലയിൽ നൽകിയ നേതൃത്വവും മൂലം തോമ്മാക്കത്തനാർ സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ നായകപുരുഷന്മാരിലൊരാളും ആ സമൂഹത്തിന്റെ ദേശീയബോധത്തിന്റേയും വിദേശീയസഭാനേതൃത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിനുവേണ്ടിലുള്ള അഭിലാഷത്തിന്റേയും പ്രതീകവ്യക്തിത്വവും ആയി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

1779 ഫെബ്രുവരി രണ്ടിന് പടിഞ്ഞാറൻ അംഗോളയിലെ ബെൻഗ്വാലയിലെത്തി. പതിനാലു ദിവസത്തെ താമസത്തിനു ശേഷം അവിടന്ന് തിരിച്ച അവർ, ആദ്യം ബ്രസീലിലെ ബഹിയയിലും തുടർന്ന്, ജൂലൈ 18-ന് അവരുടെ ആദ്യലക്ഷ്യമായിരുന്ന പോർത്തുഗലിലെ ലിസ്‌ബനിലും എത്തി

ലിസ്‌ബണിൽ അവർ, പദ്രുവാദോ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് കേരളസഭയിലേയ്ക്ക് മെത്രാന്മാരെ നിയോഗിക്കാൻ മുൻകൈ എടുക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് പോർത്തുഗീസ് രാജ്ഞിക്ക് വിശദമായ നിവേദനം സമർപ്പിച്ചു. പ്രൊപ്പഗാന്ത സംഘം നിയോഗിക്കുന്ന വിദേശീയരായ കർമ്മലീത്താ മെത്രാന്മാരെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള തന്ത്രമായിരുന്നിരിക്കാം ഈ അഭ്യർത്ഥന .

ഗോവയിൽ നിന്ന് കേരളത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ തോമ്മാക്കത്തനാർ, പരേതനായ കരിയാറ്റിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ അന്തിമാഭിലാഷം അനുസരിച്ച്, ഗോവർണ്ണദോർ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരോടെ 1787-ൽ കൊടുങ്ങല്ലൂർ രൂപതയുടെ ഭരണാധികാരിയായി. രാമപുരം പള്ളി ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം. തോമ്മാക്കത്തനാരുടെ ഭരണകാലത്ത്, കേരളത്തിലെ സുറിയാനി കത്തോലിക്കരെല്ലാം കൊടുങ്ങല്ലൂർ രൂപതയുടെ ഭരണത്തിൽ വന്നു.തോമ്മാക്കത്തനാർ ഗോവർണ്ണദോരായിരിക്കെയാണ് സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ പള്ളികളുടെ പ്രതിപുരുഷന്മാർ അങ്കമാലിയിൽ അവരുടെ സമുദായത്തിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ സമ്മേളിച്ചത്. ആ സമ്മേളനം സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ, തിരുവിതാംകൂർ, കൊച്ചി ഭരണകൂടങ്ങളിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ക്രിസ്തീയ നേതാവ് തച്ചിൽ മാത്തൂ തരകൻ മുൻകൈ എടുത്തിരുന്നു. തോമ്മാക്കത്തനാർ സമ്മേളനത്തിൽ അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്നു. സമ്മേളനത്തിൽ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ അവകാശപ്രഖ്യാപന രേഖ, അങ്കമാലി പടിയോല എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. തോമ്മാക്കത്തനാരെ തന്നെ സുറിയാനി കത്തോലിക്കരുടെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിച്ചുകിട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹം പടിയോലയിൽ പള്ളിപ്രതിപുരുഷന്മാർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.തോമ്മാക്കത്തനാരുടെ ഭരണത്തിന്റെ ആരംഭകാലത്താണ്, കേരളത്തിന്റെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കേരളത്തിലെ പടയോട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷമഘട്ടത്തെ നേരിടേണ്ടി വന്നത്. പടയോട്ടക്കാലത്ത് ഗോവർണ്ണദോർ, രാമപുരത്തു നിന്നു വൈക്കത്തടുത്തുള്ള വടയാർ പള്ളിയിലേയ്ക്ക് താൽക്കാലികമായി ആസ്ഥാനം മാറ്റി.മരണം

രോഗബാധിതനായ തോമ്മാക്കത്തനാർ 1798-ൽ കുടനാട്ടേയ്ക്ക് വിശ്രമത്തിനായി പോയി. 1799 മാർച്ച് 20-ന് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. രാമപുരം പള്ളിയിലാണ് അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചത്. സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ നാട്ടുകാരായ മെത്രാന്മാരുടെ ഭരണത്തിൽ ആയതിനെ തുടർന്ന് 1936-ൽ തോമ്മാക്കത്തനാരുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടം വീണ്ടെടുത്ത് രാമപുരത്തെ പുരാതനമായ വിശുദ്ധ ആഗസ്തീനോസിന്റെ പള്ളിയിൽ‍(ചെറിയ പള്ളി) ബലിപീഠത്തിനടുത്ത് വലത്തേ ഭിത്തിയിൽ, ബഹുമാനപൂർവം നിക്ഷേപിച്ചു.എറണാകുളം മെത്രാപ്പോലീത്ത കണ്ടത്തിൽ ആഗസ്തീനോസിന്റെയും കേരളത്തിലെ ഇതര സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ മെത്രാന്മാരുടേയും സാന്നിദ്ധ്യത്തിലാണ് ഇത് നിർവഹിച്ചത്.